Cyfrowy uczeń

Praktyczny przewodnik po programie „Cyfrowy Uczeń”

Czym jest program „Cyfrowy Uczeń”?

„Cyfrowy Uczeń” jest rządowym programem wspierania organów prowadzących szkoły i placówki w rozwijaniu umiejętności cyfrowych dzieci i młodzieży na lata 2025–2029. Został ustanowiony uchwałą nr 121 Rady Ministrów z 17 września 2025 roku i stanowi część szerszej Polityki Cyfrowej Transformacji Edukacji. Jego założenia obejmują rozwój nowoczesnych technologii, w tym sztucznej inteligencji, cyfrowych metod kształcenia, zasobów dydaktycznych, kompetencji nauczycieli oraz infrastruktury wykorzystywanej przez uczniów i placówki.

Program został pomyślany jako długofalowe wsparcie cyfryzacji edukacji, a nie kolejna jednorazowa akcja zakupowa. Jego celem jest stworzenie warunków, w których urządzenia, oprogramowanie, przygotowanie nauczycieli i cyfrowa organizacja pracy wzajemnie się uzupełniają. Szkoła powinna zatem traktować udział w programie jako element szerszego planu rozwoju, obejmującego analizę posiadanej infrastruktury, określenie potrzeb dydaktycznych, zaplanowanie zakupów, wdrożenie wyposażenia oraz jego regularne wykorzystywanie podczas zajęć.

Kto może skorzystać z programu?

Program jest skierowany do organów prowadzących publiczne i niepubliczne jednostki systemu oświaty. Obejmuje między innymi placówki wychowania przedszkolnego, szkoły podstawowe, licea, technika, branżowe szkoły I i II stopnia, szkoły specjalne przysposabiające do pracy, szkoły artystyczne realizujące kształcenie ogólne, placówki oświatowo-wychowawcze, centra kształcenia zawodowego i ustawicznego, szkoły działające w ramach ORPEG oraz jednostki prowadzone przez właściwych ministrów.

Szeroki katalog beneficjentów oznacza, że nie istnieje jedna uniwersalna konfiguracja wyposażenia odpowiednia dla każdego uczestnika. Innych narzędzi potrzebuje przedszkole, innych szkoła podstawowa, a jeszcze innych technikum, centrum kształcenia zawodowego lub placówka specjalna. Z tego względu dobór urządzeń powinien być poprzedzony analizą wieku użytkowników, realizowanych zajęć, liczby stanowisk, możliwości lokalowych oraz poziomu przygotowania kadry.

Cztery uzupełniające się moduły programu

Program „Cyfrowy Uczeń” składa się z czterech powiązanych obszarów: modułu sprzętowego, narzędziowego, szkoleniowego i metodycznego oraz modułu rozwoju cyfrowych usług dla edukacji. Taka konstrukcja pokazuje, że cyfrowa transformacja placówki nie powinna kończyć się na dostawie urządzeń. Potrzebne są również odpowiednie aplikacje, materiały, kompetencje nauczycieli, procedury zarządzania oraz przemyślany sposób wykorzystania technologii.

Moduł sprzętowy

Moduł sprzętowy służy doposażaniu placówek w nowe urządzenia oraz modernizacji posiadanej infrastruktury. W jego zakresie mogą znaleźć się komputery stacjonarne, terminale komputerowe, laptopy, laptopy przeglądarkowe, tablety, stacje dokujące, szafki do przechowywania i ładowania urządzeń, monitory interaktywne, roboty edukacyjne, mikrokontrolery, pomoce STEAM, urządzenia VR i AR, wyposażenie dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, specjalistyczny sprzęt dla szkolnictwa branżowego oraz elementy potrzebne do modernizacji szkolnej sieci LAN.

Wybierając sprzęt, należy oceniać nie tylko jego parametry techniczne, lecz również kompatybilność z dotychczasowym środowiskiem szkoły, dostępność serwisu, możliwość centralnego zarządzania, koszty eksploatacji, okres wsparcia producenta oraz łatwość obsługi przez uczniów i nauczycieli.

Moduł narzędziowy

Moduł narzędziowy obejmuje cyfrowe rozwiązania niezbędne do efektywnego wykorzystania zakupionego sprzętu. Mogą to być systemy operacyjne, oprogramowanie biurowe i edukacyjne, licencje, subskrypcje, cyfrowe materiały dydaktyczne, zasoby ćwiczeniowe, przestrzeń chmurowa, platformy do współpracy, narzędzia do zarządzania urządzeniami, systemy MDM oraz specjalistyczne aplikacje wykorzystywane w szkolnictwie technicznym i branżowym.

Oprogramowanie powinno być dobierane równolegle ze sprzętem. Zakup komputerów bez właściwych aplikacji albo monitorów interaktywnych bez materiałów dydaktycznych znacząco ogranicza wartość całej inwestycji. Konieczne jest również sprawdzenie modelu licencjonowania, liczby użytkowników, czasu obowiązywania subskrypcji, możliwości pracy offline, zasad aktualizacji i zgodności z systemami wykorzystywanymi w placówce.

Moduł szkoleniowy i metodyczny

Technologia staje się wartościowym narzędziem edukacyjnym dopiero wtedy, gdy nauczyciel potrafi świadomie wykorzystać ją podczas lekcji. Moduł szkoleniowy i metodyczny wspiera rozwój kompetencji cyfrowych kadry, poznawanie nowych metod nauczania, wykorzystywanie sztucznej inteligencji, pracę z cyfrowymi zasobami edukacyjnymi oraz tworzenie własnych materiałów i ćwiczeń.

Szkolenie nie powinno ograniczać się do technicznej prezentacji przycisków i funkcji urządzenia. Największą wartość przynosi połączenie instruktażu obsługi ze scenariuszami praktycznych zajęć, przykładami pracy uczniowskiej, metodami oceny rezultatów oraz wskazówkami dotyczącymi bezpieczeństwa cyfrowego.

Moduł rozwoju cyfrowych usług dla edukacji

Czwarty moduł dotyczy trwałych zmian organizacyjnych, technologicznych i dydaktycznych. Obejmuje integrację nowych rozwiązań z istniejącą infrastrukturą, rozwijanie cyfrowych usług, usprawnianie zarządzania placówką, tworzenie strategii rozwoju oraz monitorowanie efektów transformacji.

W praktyce oznacza to przejście od pojedynczych, niezależnych urządzeń do uporządkowanego środowiska, w którym konta użytkowników, zasoby, aplikacje, bezpieczeństwo, aktualizacje i wsparcie techniczne są zarządzane według przyjętych zasad.

Co można kupić w ramach programu „Cyfrowy Uczeń”?

Zakres programu jest szeroki i pozwala budować rozwiązania dopasowane do różnych poziomów edukacji. Wśród urządzeń mogą znaleźć się komputery, laptopy, terminale ThinClient, tablety, monitory interaktywne, roboty edukacyjne, mikrokontrolery, zestawy do kodowania, urządzenia VR i AR, wyposażenie STEAM, pomoce dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, sprzęt sieciowy oraz rozwiązania specjalistyczne dla szkół branżowych. Uzupełnieniem są licencje, aplikacje, platformy edukacyjne, cyfrowe materiały, usługi chmurowe i systemy do zdalnego zarządzania sprzętem.

Ostateczny zakres zakupów powinien zawsze wynikać z aktualnej dokumentacji programu, potrzeb placówki oraz kosztów kwalifikowanych przewidzianych dla danego rodzaju beneficjenta. Sam fakt, że produkt jest urządzeniem cyfrowym, nie oznacza automatycznie, że będzie właściwym lub uzasadnionym wydatkiem w konkretnym wniosku.

Monitory interaktywne i wyposażenie sal lekcyjnych

Monitor interaktywny może stać się centralnym narzędziem cyfrowej klasy. Umożliwia prezentowanie materiałów, pisanie i nanoszenie notatek, pracę z aplikacjami edukacyjnymi, współdzielenie obrazu z urządzeń uczniów, odtwarzanie multimediów oraz prowadzenie ćwiczeń angażujących całą grupę.

Przy wyborze należy zwrócić uwagę na przekątną ekranu, rozdzielczość, liczbę punktów dotyku, precyzję pisania, system operacyjny, dostępne złącza, możliwość bezprzewodowego udostępniania obrazu, funkcje zarządzania, jakość głośników oraz oprogramowanie dydaktyczne. Wielkość monitora powinna odpowiadać powierzchni sali i odległości ostatnich stanowisk uczniowskich.

Kompletne wyposażenie może obejmować monitor, mobilny lub ścienny system montażowy, komputer OPS, kamerę, mikrofon, wizualizer, urządzenie nauczyciela oraz pakiet aplikacji. W niektórych placówkach właściwsze będzie rozwiązanie mobilne, które można wykorzystywać w kilku salach, natomiast w intensywnie użytkowanych klasach lepiej sprawdzi się stały montaż.

Komputery, laptopy i urządzenia mobilne

Komputer powinien być dobierany do oprogramowania, które będzie na nim uruchamiane. Do pracy biurowej, korzystania z zasobów internetowych i podstaw programowania wystarczy inna konfiguracja niż do grafiki 3D, projektowania technicznego, montażu wideo, sztucznej inteligencji albo specjalistycznych aplikacji zawodowych.

Przy ocenie zestawu należy uwzględnić procesor, pamięć operacyjną, pojemność i rodzaj dysku, układ graficzny, system operacyjny, łączność sieciową, dostępne porty, możliwość rozbudowy oraz warunki gwarancji. W przypadku laptopów i tabletów dodatkowe znaczenie mają czas pracy na baterii, odporność obudowy, masa, sposób ładowania oraz możliwość bezpiecznego przechowywania.

Większa liczba urządzeń mobilnych wymaga zaplanowania szafek ładujących, punktów dostępowych Wi-Fi, systemu zarządzania urządzeniami i kontami użytkowników. Bez tych elementów codzienna obsługa sprzętu może stać się poważnym obciążeniem dla nauczycieli oraz szkolnego administratora IT.

Pracownie informatyczne i autorska pracownia terminalowa ThinClient

Program „Cyfrowy Uczeń” tworzy możliwość modernizacji tradycyjnych pracowni komputerowych oraz budowy nowych środowisk do nauki informatyki, programowania, grafiki, pracy z aplikacjami biurowymi i rozwijania kompetencji cyfrowych.

Klasyczna pracownia może wykorzystywać komputery stacjonarne, zestawy All-in-One albo laptopy. Alternatywą jest autorska pracownia terminalowa, przygotowywana we współpracy z VISION DISTRIBUTION, oparta na stanowiskach ThinClient i centralnie zarządzanej infrastrukturze.

Terminal ThinClient jest niewielkim, energooszczędnym urządzeniem końcowym, które korzysta z zasobów serwera lub centralnego środowiska obliczeniowego. Uczeń otrzymuje własne stanowisko z monitorem, klawiaturą, myszą i dostępem do przypisanego środowiska pracy, natomiast aplikacje, ustawienia, dane i uprawnienia mogą być kontrolowane przez administratora z jednego miejsca.

Takie rozwiązanie może ograniczyć zużycie energii, uprościć instalowanie i aktualizowanie oprogramowania, ujednolicić stanowiska, zwiększyć bezpieczeństwo danych oraz skrócić czas potrzebny na przygotowanie pracowni przed zajęciami. Mniejsza liczba podzespołów w terminalu oznacza także ograniczenie liczby lokalnych punktów awarii.

Pracownia terminalowa musi być jednak właściwie zaprojektowana. Kluczowe znaczenie mają wydajność serwera, ilość pamięci, zasoby procesora, szybkość sieci, sposób przechowywania danych, liczba jednoczesnych użytkowników, wymagania aplikacji i zasady licencjonowania. Rozwiązanie jest szczególnie korzystne przy typowych zadaniach edukacyjnych i biurowych, lecz bardziej wymagające programy graficzne, inżynierskie lub multimedialne mogą wymagać specjalnie dobranej infrastruktury albo tradycyjnych stacji roboczych.

Robotyka, kodowanie, STEAM i sztuczna inteligencja

Rozwiązania STEAM pozwalają łączyć nauki przyrodnicze, technologię, inżynierię, sztukę i matematykę. W ramach programu szkoła może rozwijać pracownie wyposażone w roboty edukacyjne, mikrokontrolery, zestawy konstrukcyjne, czujniki, ramiona robotyczne, drukarki 3D, urządzenia do nauki elektroniki oraz narzędzia wspierające poznawanie podstaw sztucznej inteligencji.

Zestaw powinien odpowiadać wiekowi uczniów i poziomowi zaawansowania. Dla najmłodszych ważne będą intuicyjne komendy, programowanie blokowe i szybki efekt działania, natomiast starsi uczniowie mogą pracować z kodem tekstowym, elektroniką, analizą danych, modelowaniem i bardziej rozbudowanymi projektami.

Należy sprawdzić, ilu uczniów może jednocześnie korzystać z jednego zestawu, jakie urządzenia są potrzebne do programowania, czy materiały dostępne są w języku polskim, jak wygląda dostęp do części zamiennych oraz czy rozwiązanie pozwala na późniejszą rozbudowę.

Technologie VR i AR

Rzeczywistość wirtualna i rozszerzona może wspierać naukę poprzez wizualizację zjawisk, miejsc i obiektów, które trudno przedstawić w tradycyjnej sali. Uczniowie mogą poznawać budowę organizmów, obserwować modele przestrzenne, odwiedzać miejsca historyczne, ćwiczyć procedury techniczne albo analizować procesy zachodzące w środowisku.

Przed wyborem rozwiązania należy ocenić dostępność wartościowych treści edukacyjnych, wymagania sprzętowe, sposób zarządzania goglami, możliwość prowadzenia zajęć grupowych, higienę urządzeń, przestrzeń potrzebną do bezpiecznej pracy oraz ograniczenia wiekowe wskazane przez producenta.

Rozwiązania dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

Program uwzględnia również technologie wspierające uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Mogą to być urządzenia ułatwiające komunikację, klawiatury i myszy specjalistyczne, ekrany dotykowe, oprogramowanie logopedyczne i terapeutyczne, narzędzia wspierające czytanie, pisanie i koncentrację, systemy komunikacji alternatywnej AAC oraz rozwiązania dostosowujące cyfrowe środowisko pracy do indywidualnych możliwości ucznia.

Dobór pomocy powinien wynikać z rzeczywistych potrzeb użytkownika i zaleceń nauczyciela, terapeuty, pedagoga specjalnego lub innego specjalisty. Uniwersalne wyposażenie nie zawsze będzie właściwe dla każdej trudności, dlatego szczególnie ważna jest możliwość indywidualnej konfiguracji.

Modernizacja szkolnej sieci LAN

Nowoczesne komputery, monitory, tablety i urządzenia mobilne nie będą działały efektywnie bez odpowiednio przygotowanej sieci. Moduł sprzętowy przewiduje możliwość modernizacji szkolnych sieci LAN w zakresie wyposażenia.

Przed rozbudową należy przeanalizować liczbę jednocześnie podłączonych urządzeń, przepustowość łączy, rozmieszczenie punktów dostępowych, pokrycie sygnałem Wi-Fi, zastosowane przełączniki, segmentację sieci, bezpieczeństwo oraz sposób uwierzytelniania użytkowników. Sieć dla administracji, nauczycieli, uczniów i gości powinna być odpowiednio rozdzielona, a dostęp do zasobów chroniony zgodnie z przyjętymi zasadami.

Szczególne wymagania występują w pracowniach terminalowych, środowiskach chmurowych oraz podczas pracy wielu urządzeń z materiałami multimedialnymi. Oszczędność na infrastrukturze sieciowej może sprawić, że nawet prawidłowo dobrane komputery będą działały wolno i niestabilnie.

Program Cyfrowej Transformacji Szkoły

Jednym z istotnych elementów przygotowania szkoły jest opracowanie Programu Cyfrowej Transformacji Szkoły. Zgodnie z informacjami publikowanymi przez Ministerstwo Edukacji przygotowanie tego dokumentu stanowi wymóg formalny dla szkół objętych odpowiednimi zapisami programu. Powinien on uwzględniać środowisko technologiczne i infrastrukturę, cyfrowe zasoby oraz narzędzia, kompetencje uczniów i nauczycieli, a także bezpieczeństwo i odpowiedzialność cyfrową.

Dokument nie powinien być tworzony wyłącznie w celu złożenia wniosku. Dobrze opracowany plan pomaga określić stan obecny, wyznaczyć priorytety, zaplanować zakupy, przygotować nauczycieli oraz oceniać rezultaty wdrożenia. Pozwala również uniknąć rozproszonych inwestycji, w których urządzenia różnych generacji i producentów nie tworzą wspólnego środowiska.

Rola szkolnego koordynatora cyfrowego

Cyfrowa transformacja wymaga osoby odpowiedzialnej za koordynację działań. Ministerialne wyjaśnienia wskazują na rolę szkolnego koordynatora cyfrowej edukacji, który może wspierać nauczycieli, uczestniczyć w planowaniu rozwoju infrastruktury, dbać o aktualizacje oraz pomagać w wykorzystywaniu nowych technologii, w tym sztucznej inteligencji.

Koordynator nie musi samodzielnie wykonywać wszystkich zadań administratora technicznego. Powinien jednak łączyć perspektywę dydaktyczną, organizacyjną i technologiczną, zbierać potrzeby nauczycieli oraz czuwać nad tym, aby zakupione rozwiązania były faktycznie wykorzystywane.

Jak przygotować się do udziału w programie?

Przygotowania warto rozpocząć od audytu wyposażenia i infrastruktury. Należy sprawdzić, jakie urządzenia posiada placówka, w jakim są stanie, jakie oprogramowanie jest używane, czy sieć zapewnia odpowiednią wydajność, jak zarządzane są konta i dane oraz czego brakuje nauczycielom do prowadzenia zaplanowanych zajęć.

Kolejnym etapem jest określenie celów dydaktycznych. Placówka powinna ustalić, czy priorytetem jest modernizacja sal lekcyjnych, rozwój pracowni komputerowej, wprowadzenie robotyki, budowa laboratorium STEAM, wsparcie uczniów ze specjalnymi potrzebami, poprawa infrastruktury sieciowej czy zakup narzędzi dla szkolnictwa branżowego.

Dopiero na tej podstawie można przygotować listę urządzeń, oprogramowania i usług, porównać rozwiązania, sprawdzić ich zgodność z dokumentacją programu oraz oszacować pełny koszt inwestycji. Kalkulacja powinna uwzględniać nie tylko zakup, ale również montaż, konfigurację, licencje, szkolenie, materiały eksploatacyjne, gwarancję i przyszłe utrzymanie.

Dokumentacja, wnioski i terminy

Szczegółowe formularze, harmonogramy oraz wymagania są publikowane dla kolejnych edycji programu przez Ministerstwo Edukacji i właściwe instytucje. Wnioski dyrektora i organu prowadzącego mogą być przekazywane w formie elektronicznej, a dokumentacja powinna być kompletna i zgodna z aktualnym rozporządzeniem.

Terminy oraz wzory formularzy mogą zmieniać się w kolejnych latach realizacji programu. Dlatego przed rozpoczęciem procedury należy korzystać z aktualnych dokumentów, a nie z kopii zachowanych z wcześniejszej edycji. W kategorii Cyfrowy Uczeń sukcesywnie udostępniamy materiały pomocnicze i odnośniki do dokumentacji, aby ułatwić dyrektorom oraz organom prowadzącym przygotowanie wniosku.

Jak przygotować opis przedmiotu zamówienia?

Opis przedmiotu zamówienia powinien wynikać z potrzeb dydaktycznych i funkcjonalnych. Należy określić przeznaczenie rozwiązania, minimalne parametry, wymaganą kompatybilność, zawartość zestawu, licencje, sposób montażu, konfigurację, szkolenie, gwarancję, serwis i dokumentację.

Nie warto budować opisu na pojedynczych, wyrwanych z kontekstu parametrach. Urządzenie może formalnie spełnić wymagania procesora, pamięci lub przekątnej, a jednocześnie nie zapewnić funkcji potrzebnych nauczycielowi. Szczególnie ważne jest opisanie całego środowiska pracy, obejmującego sprzęt, oprogramowanie, akcesoria, infrastrukturę i wdrożenie.

Najczęstsze błędy podczas planowania zakupów

Jednym z najczęstszych błędów jest rozpoczynanie projektu od maksymalnej kwoty dofinansowania i próba jej wykorzystania bez wcześniejszej diagnozy potrzeb. Prowadzi to do przypadkowego zestawienia produktów, które nie tworzą spójnej pracowni.

Problemem bywa również niedoszacowanie infrastruktury sieciowej, brak analizy licencji, pominięcie szkolenia, zakup zbyt małej liczby zestawów, nieuwzględnienie kosztów eksploatacji oraz wybór sprzętu niedostosowanego do wieku uczniów.

Należy także unikać tworzenia pracowni z urządzeń pochodzących z wielu zamkniętych ekosystemów, których nie można wspólnie zarządzać. Im większa liczba stanowisk, tym większe znaczenie mają standaryzacja, centralne zarządzanie, jednolity sposób aktualizacji oraz dostępność serwisu.

Najważniejsze pojęcia

Cyfrowy Uczeń to rządowy program wspierający rozwój kompetencji cyfrowych dzieci, młodzieży i nauczycieli oraz modernizację środowiska technologicznego placówek oświatowych.

TIK lub ICT oznacza technologie informacyjno-komunikacyjne wykorzystywane w edukacji, administracji i komunikacji.

STEM jest modelem edukacji łączącym nauki przyrodnicze, technologię, inżynierię i matematykę, natomiast STEAM rozszerza go o sztukę, projektowanie i kreatywność.

AI oznacza sztuczną inteligencję, VR rzeczywistość wirtualną, a AR rzeczywistość rozszerzoną.

MDM jest systemem umożliwiającym centralne zarządzanie urządzeniami mobilnymi, ich konfiguracją, aplikacjami i zabezpieczeniami.

ThinClient to energooszczędny terminal korzystający z aplikacji i zasobów centralnego serwera lub środowiska obliczeniowego.

PCTS, czyli Program Cyfrowej Transformacji Szkoły, jest dokumentem porządkującym cele, potrzeby, zasoby i działania związane z cyfrowym rozwojem placówki.

SPE oznacza specjalne potrzeby edukacyjne, a AAC komunikację alternatywną i wspomagającą.

Porada eksperta COPYSERVICE Sklep Multimedia

Program „Cyfrowy Uczeń” warto potraktować jako okazję do uporządkowania całego środowiska technologicznego szkoły. Zamiast dzielić budżet pomiędzy przypadkowe urządzenia, lepiej wyznaczyć jeden lub kilka konkretnych celów, takich jak modernizacja pracowni komputerowej, rozwój edukacji STEAM, cyfryzacja sal lekcyjnych, poprawa dostępu uczniów ze specjalnymi potrzebami albo stworzenie bezpiecznej infrastruktury sieciowej. Każdy zakup powinien mieć określone zastosowanie, użytkowników, miejsce instalacji i osobę odpowiedzialną za wdrożenie. Dzięki temu łatwiej przygotować uzasadnienie, prawidłowo dobrać parametry oraz zaplanować szkolenia i dalszy rozwój.

Kompleksowe wsparcie Sklep Multimedia, COPYSERVICE i VISION DISTRIBUTION

W Sklep Multimedia pomagamy dyrektorom, nauczycielom, jednostkom samorządu terytorialnego, administratorom IT oraz wykonawcom zamówień publicznych przełożyć wymagania programu „Cyfrowy Uczeń” na konkretne i możliwe do wdrożenia rozwiązania. Przygotowujemy indywidualne konfiguracje, gotowe zestawy, pracownie komputerowe i terminalowe, sale multimedialne, laboratoria STEAM, rozwiązania AI, robotykę, urządzenia VR i AR, pomoce dla uczniów ze specjalnymi potrzebami, oprogramowanie oraz infrastrukturę sieciową. Uwzględniamy wymagania dydaktyczne, liczbę użytkowników, warunki techniczne, posiadane wyposażenie i możliwość dalszej rozbudowy.

W zakresie wyposażenia i specjalistycznych technologii edukacyjnych współpracujemy z firmą VISION DISTRIBUTION, generalnym importerem i dystrybutorem pomocy dydaktycznych, urządzeń laboratoryjnych oraz nowoczesnych rozwiązań dla edukacji. Współpraca umożliwia nam przygotowanie zarówno pojedynczych stanowisk, jak i kompletnych, autorskich koncepcji pracowni.

Wsparcie może obejmować analizę potrzeb, dobór produktów, przygotowanie konfiguracji i wyceny, dostawę, montaż, uruchomienie, instalację oprogramowania, konfigurację sieci i kont użytkowników, szkolenie kadry oraz opiekę posprzedażową. Celem jest stworzenie środowiska, które będzie zgodne z założeniami programu, bezpieczne, skalowalne i rzeczywiście wykorzystywane w codziennej pracy uczniów oraz nauczycieli.